بر سر قبرم بنویسید

اوتنها بود

مرگش از پنجره پیدا بود

از دیار سایه ها بود

شمعی داشت کوچک اما پر نور

بنویسید خوابیده است در گور

بنویسید خاموش است

چراغ های کلبه اش اکنون تاریک است

دروازه عبورش اکنون باریک است

بنویسید او نمرد

او را کشتند

و در گور تنهاییشان فرو بردند

با چکمه هایی بر فرق سرش کوبیدند

گفتند تو بی ارزشی

تو باطلی

نا له هایت دورغی است

شمع هایت جرقه های بی فروغی است

تو دروغی

به انها بگویید ای گمشده در پیداییها

ای سراسر درد و رسوایی ها

مرده شمایید که در قلبم چراغتان خاموش است

شمایید که  از درد خونتان در جوش است

شما برای من مردید

اما باز می گویم

زنده باشید

هر چند برایم مرگ اوردید

به یاد خاطره ان روز افتادم

آن روز سرد

در کوچه های نمناک

در آسمان خسته

دو چشم عاشق که روشنی بخش خاک بودند

وخاک مدیون

آن دو کودک پاک

و محبتی که از چشمان بدور از شهوت

به رخساره زمینی سرد

فخر میفروخت

و زمین را می دوخت به آن روزها

که عشق...عادت نبود

که عشق مرید شهوت نبود

به آن روزهای نارنجی

به آن روزهای سبز

کنار دریا دو کودک

خیره به امواج.... نرم نرمک

به کوچه های بی رحمی پا می گذاشتند

و بلوغ وحشی ای که در راه بود

اه اگر می دانستند که شهوت چیست

بلوغ محبت.....نه

بلوغ عشق.....نه

بلوغ احساس....نه

بلوغ وحشت

آری

بلوغ شهوت

آری

آه اگر می دانستند

                و مي خواهند پاره كنند تار هاي خيالم را

                         از درون تهي شده ام

                                                   استخوا نهايم پوك شده اند

                  و فرو ريخته اند

مو ريا نه ها

                مدام در تكاپوي سقوط منند

                                                     اه كه نمي دانند

پابر جايم

              تا ابد تا بي نهايت

                                        چرا كه تكيه گاهي عمو دي دارم

     استخوانهايم ريخته اند اما

تكيه گاهي دارم

                                    به بلنداي انديشه ،استوار مثل چشمانم

                                                    استوار

باران پیوسته می بارید

 و هوا ابری بود

ان شب نایی برای رفتن نداشتم

و امیدی برای ماندن

جوهره جانم خشکیده بود

و استخوانهایم ساییده بر هم

ان شب در گرداب خون و اشک

واسیر سرنوشتی شوم بودم

تولد معنای تلخ مرگ میداد

دنیا به رنگ سیاه تنهایی بود

امید را راهی جز به نامیدی

و گهواره را به گور

و محبت را به زور نبود

آن شب صدای جیر جیرکها زیبایی قاصدکها

هیچ هیچ

 جز بوی بنگ و افیون هیچ نبود

هوا مه الود و پر از دود بود

شاید ان شب خدا  به خود گذاشته بود

این خود به خود گذاشته را

همه چیز پر از مرگ بود

کودکان بی مادر              قناری های بی سر 

و شوهرانی بی همسر

همه در تلاطم اندیشه های پست بودند

شبی به بلندای دیوار جهنم بود

 ان شب شب رفتن تو

من فرزند اين خاکم از دیار دلتنگی

از غبار رفتنها

من از نسل کاج هایم

کاج های پابرجا

که می میرند اما ایستاده

که سرپایند اما افتاده

که می خشکند اما از داخل

من زاده ان پاک سرشتم

که با خون نوشت عشق پایدار است

من فرزند این خاکم  

از دیار دلتنگی از غبار رفتنها

بوسه ای بر پنجره تب دار وجودت کردم

بوسه ای مهر امیز بوسه ای از عشق

و دخیل کردم یاد خودرا بر دروازه قلبت

تا شاید مرا شفا دهد معجزه عشقت

و از این رنج جدایی       ازاین اوارگی و تنهایی

رهایی یابم

تا شاید روزی دروازه های قلب سنگی ات

رو به کویر بی درخت وجودم باز شود

و نور خورشید وجودت

و ان سنگینی سکوتت

بر شمع بی فروغ چشمانم بتابد

و بریزد شرم پلکهایت

و ارام ارام خیره به امواج جنون انگیز عشق مبتلا شوی

ودر گیر  محبت این خیره سر گستاخ

سلام امروز براتون دو تا از اهنگهای زیبای سنتی رو میزارم

خواب اخر اثر علیرضا عصر

کاروان اثر استاد بنان

دستهایم را می شویم

در بلوری از محبت

در چشمان اسیری

انها را می شویم

دستهایم به زیبایی خداست

چشم هایم را می شویم

با نور خدا

چشمهایم به تقدس قدس است

به زیبایی خدا

دنیایم را در جامی از محبت

درون کاسه ای به بزرگی خدا

درون قلبم که به رنگ صداقت است

می شویم و

غسل میکنم با تنهایی خدا

با نام او

اه اگر می دانستند

چه دنیایی دارم

پاک... به پاکی خدا

دور از نگاه هوسناک اینان

این پست فطرتان

بی ایمان

که خدا را بازیچه  دستهای ناپاکشان کرده اند

خودم را می شویم

با دوری از اینان

                           صدای زیبای امواج که سیاهی را کنار می زد

و بر رو ی دل ساحل می لغزید

 بی شرمانه دانه های محبت ساحل را در خود می بلعید

 خاک بوی زندگی می داد

 و خورشید به رنگ دلنشین امید بود

و نسیم و باد                               چه زیبا بود

                                                اما افسوس که غروب فرا رسید

ابری هم در کار بود بدی و تبهکاری هم

                               در کمین ما بود

 وما را به تاریکی وهم الود شب کشاند

بر صورتم غبار غم نشاند

 اما باز هم امید دارم

زیرا فردا خورشید می تابد                                                                          

                               و من دست در دست  او

 به دنبال رد پای دیروز می گردم

                                        شاید ان را بیابم و بدانم به کجا پایان یافت

صد بار ناله کردم
اما او نشنید
صد بار فریاد کردم
اما از خواب نپرید
هرچه اه کشیدم
حتی دستی بر سرم نکشید
داستان پایان زندگی ام
از جاده او می گذشت
داستان کتیبه ای از جنس سرد خاک
داستان نانوشته ای از زخمی دردناک
اینجا گور تنهایی من است
کاش میشنید
که از قعر گور صدایی می اید
صدایی با رنگ پوسیدن
صدایی با جنس لهیدن
صدایی می اید
اگر کر نبود
اه
اینجا گور تنهایی من است شاید از غم بپوسم
شاید هم روزی گورکن صدای مرا بشنود
و بگوید چه صدایی از تابوت این مرد خشکیده می اید
مگر زیر هزاران تن خاک نخسبیده
از چه می نالد از چه رنجیده
شاید دسته گلی از جنس محبت برایم تحفه بیاورد
شاید
اما افسوس که او کر است که او کور است
نمی شنودو
اینجا گور تنهایی من است تا ابد تا بی نهایت
مگر تو بیایی

این اولین پست منه نمی دونم از چی بنوسیم از قصه های دلتنگی یا از محبت بی رنگ زمانه از مهربونی مادر ؟....نمی دونم چی بنویسم ولی دوست دارم از کوچه های انتظار واستون بگم از دستایی که بوی گرم نون می دن بو ی محبت عشق دستایی ترک خورده که با تموم ناملایمات ساختن ولی اعتراضی به خدای خودشون نکردن این قدر ترک خوردن که به دیوار کاه گلی کوچه شباهت دارندبا صورتی چروک خورده این قدر زیبان که هیچ کس نمیتونه به اونها خیره بشه دل کندن از نگاه پیرزنی که روی یه تنه درخت نشسته ادم رو دیوونه می کنه درختی که خودش با دستای خودش کاشته بود و ابش داده بود شاخه هاش رو هرس کرده بود زیر سایش نشسته بود واسه پرنده ها تو زمستون زیرش دانه ریخته بود براشون تو تابستون اب گذاشته بود درختی که دیگه فقط تو دلش زنده بود اخه پسرش(!)اونو کنده بود تا با چوبش دور زمینی رو حصار بکشه که همیشه سیزده بدر توی اون میشستن اخه می خواست اونجا خونه بسازه!مگه خونه نداشت؟البته که داشت...حالا فقط یه تیکه از تنه اون درخت باقی مونده بود با یه ریشه قوی که هیچ گاه از دل پیرزن بیرون کشیده نمی شود اه چه زمونه ای شده بود ارزوهای مادر خشکیده بود و دیگه از چشماش نوری بیرون نمی یامد سالها بود که که خورشید از چشمای اون شرمنده بود ولی عادت کرده بود مجبور بود که بالا بیاد و بتابه کاش می تونستن نور دل مادر رو ببینن اه که چه دنیایی شده بود...

..................