با سلام خدمت دوستان گرامی برای اولین بار یک ترانه گفتم می دونم ایراد های زیادی داره به بزرگی خودتون ببخشید

    *************************************************************

دیگه تموم شد ای عزیز

اخر بازی هم رسید

یاد تو از توی دلم

مثل کبوتری پرید

این و بدون ای نازنین

این اخرین ترانمه

قصه سرسپردنم

غصه بی تو مردنه

دیگه گذشته اون روزا

روزای پر گرفتنت

روزای سرسپردگیم

دوست دارم ها گفتنت

می خوای بازم بازی کنی

با این پرنده غریب

مگه بهم نگفتی که

واسم داری چند تا رقیب

اینو بدون مردی برام

تموم شده نوبت تو

اروزمم همینه که

حروم با شه قسمت تو

اینو بدون مردی برام

تموم شده نوبت تو

اروزمم همینه که

حروم با شه قسمت تو

جز خوردن و خوابیدن از تو چه کارآید                 ازبرکت کوی تو مرگ به بار آید

اندیشه ات دون و ازدرون تاریک است               از نعمت روی تو ننگ به بار آید

تو یه سایه جایی که دور از چشم مردم بود پاشو بلند کرد ته کفشش و نگاه کرد سوراخش بزرگتر از صبح شده بود که به

مدرسه می رفت سعی کرد با جورابش اونو بپوشونه اخه زمین وحشی تر از همیشه یخ زده بود ترک کف پاشم غوز بالا

غوز شده بود.

کاش زودتر برسم لااقل می تونم با دستام پاهامو گرم کنم

بی خود امیدوار بود چون دستاش از سرما تاول زده بودند و خودشون نیاز به محبت داشتند.ماشینی از جلویش رد می شد با

خودش گفت: خوش به حالشون الان توی ماشین گرم گرمن،هواسش به گرمای ماشین بود که ناگهان چاله آب اونو به تله

انداختند یادش رفته بود که چاله های سختی همیشه در انتظارشن، از شدت درد می خواست گریه کنه اما غرورش این اجازه رو به

اون نمی دادبغض گلوشو گرفته بود با خودش عهد کرد تو کوچه بعدی کفشاشو با هم عوض کنه آخه اون یکی کفشش هنوز زنده بود.

خندید و گفت: ما پاها باید به هم کمک کنیم آخه ما تنهاییم.

ناگهان چشمانش سیاهی رفت درد استخوان شکنی حس کرد اینگار که با یه بیل سرد بزنند تو سرش بعدم خنده و فرار چند

تا پسر غرورشو فراموش کرد و زد زیر گریه ،چند دقیقه پیش نگران شکستن غرورش بود اما حالا دلش شکسته بود.

                                       امشب تو می آیی از کنج زیبایی

امشب تو می آیی تا خلق کنی بیدار

                                       تا خلق کنی بیدار از مکتب تکرار

دانم که می آیی از گوشه عُزلت

                                       از ما تو میرانی این پنجه غفلت

در دفتر عشقم نامت بهاری باد

                                       در بحر این دیداریادت کناری باد

بر ساحل قلبم پیدا  شده  پایی

                                     دانم که پای توست دانم که می آیی

کاش کتابی داشتم با صفحات نیلی که هر وقت آن را می گشودم از درونش نور می زد شمع میزد کاش کتابی داشتم که صفحه بسم الله اش سبز بود

که وقتی میگشودمش باد می آمد از درون هجای سنگینش که درونش طراوت بود که درونش اسب ها می چردیند که درونش مزه شیرینی می داد

کاش کتابی داشتم خالی از واژه تنهایی پر امواج خدا که درونش قفسها با در باز بودند یا نه اصلا قفسی نبود کاش آب درونش جریان داشت باغچه ای داشتم پر زیبایی علف که درونش هزر نبود درون باغچه ام خدا را میکاشتم کاش دریاچه ای داشتم نقری رنگ، ابی رنگ و همه رنگها .

رنگ ها همه زیبایند بجز رنگ جدایی که سالهاست از کتابم اخراج شده از زمانی که چشم وا کردم.

اری من جدایی را دار زدم کاش در دنیا قا نون من جاری بود قانون عشق ،دوستی،زیبایی،نور خدا،هر چه خوب بود درون قانون من بود هر چه قانون بود باید خوب می بود.

کاش سنجاقکها ،گلها، اقاقیها درونش بودند کاش صبح نیز ستاره داشتیم کاش می شد روی ابر ها خوابید در کتاب من می شود کاش می شد چون ابر پهن شد هوا رفت هر جا که می خواهی بدون حجاب آدمیت کاش لااقل این حجاب زیبا را میداشتیم در کتاب من هست .

بدور از غم و اندوه ،تنهایی را از شهر کتابم دور کرده ام اصلا کاش می شد این واژه نحس را از خاطره ها پاک کرد افسوس که این قدرت را ندارم حتی در کتاب خویش. عشق تنها زندانی کتابم بود و زندانبان من بودم تو بودی ما بودیم اری ما اری ما

در کتابم تنها نامه عاشقانه بود پر از لانه های گنجشکان،گنجشکانی که همسایه کلاغ ها بودند کلاغ هایی که سیاه بودند.چرا فکر می کنید سیاه زشت است

در شهر و کتاب من همه چیز زیباست درون کتابم آگهی ترحیم نیست، شکواییه،پاسگاه، دادگستری نه درونش اینها نیست درون کتاب من تنها خدا جاری است.

برگ هم درون کتابم جاری است سبز،زرد،قرمز همه و همه یکجا روی درخت و زنده. پاییز در بهار بود زمستان در تابستان و همه با هم دوست بودیم کاش می توانستم گلفروشی را تعطیل کنم تا به این قتل عام بی رحمانه پایان دهم کاش دنیا تنها کتاب من بود که کودکان یخ نزنند زیر اندیشه تنهایی ما .

داغان است افکار این مرد کهن

اواره شد بلبل به دشت عاشقی

گریان است اسرار این مرد کهن

دلداه شد دیوانه ی روی چمن

پایان است انکار این مرد کهن

عابد شده وارد به شهر عاشقی

پنهان است اذکار این مرد کهن

----------------------------

می دونم کلی اشکال داره اخه خیلی تو این سبک کم تجربه هستم به بزرگی خودتون ببخشید