کاش کتابی داشتم با صفحات نیلی که هر وقت آن را می گشودم از درونش نور می زد شمع میزد کاش کتابی داشتم که صفحه بسم الله اش سبز بود

که وقتی میگشودمش باد می آمد از درون هجای سنگینش که درونش طراوت بود که درونش اسب ها می چردیند که درونش مزه شیرینی می داد

کاش کتابی داشتم خالی از واژه تنهایی پر امواج خدا که درونش قفسها با در باز بودند یا نه اصلا قفسی نبود کاش آب درونش جریان داشت باغچه ای داشتم پر زیبایی علف که درونش هزر نبود درون باغچه ام خدا را میکاشتم کاش دریاچه ای داشتم نقری رنگ، ابی رنگ و همه رنگها .

رنگ ها همه زیبایند بجز رنگ جدایی که سالهاست از کتابم اخراج شده از زمانی که چشم وا کردم.

اری من جدایی را دار زدم کاش در دنیا قا نون من جاری بود قانون عشق ،دوستی،زیبایی،نور خدا،هر چه خوب بود درون قانون من بود هر چه قانون بود باید خوب می بود.

کاش سنجاقکها ،گلها، اقاقیها درونش بودند کاش صبح نیز ستاره داشتیم کاش می شد روی ابر ها خوابید در کتاب من می شود کاش می شد چون ابر پهن شد هوا رفت هر جا که می خواهی بدون حجاب آدمیت کاش لااقل این حجاب زیبا را میداشتیم در کتاب من هست .

بدور از غم و اندوه ،تنهایی را از شهر کتابم دور کرده ام اصلا کاش می شد این واژه نحس را از خاطره ها پاک کرد افسوس که این قدرت را ندارم حتی در کتاب خویش. عشق تنها زندانی کتابم بود و زندانبان من بودم تو بودی ما بودیم اری ما اری ما

در کتابم تنها نامه عاشقانه بود پر از لانه های گنجشکان،گنجشکانی که همسایه کلاغ ها بودند کلاغ هایی که سیاه بودند.چرا فکر می کنید سیاه زشت است

در شهر و کتاب من همه چیز زیباست درون کتابم آگهی ترحیم نیست، شکواییه،پاسگاه، دادگستری نه درونش اینها نیست درون کتاب من تنها خدا جاری است.

برگ هم درون کتابم جاری است سبز،زرد،قرمز همه و همه یکجا روی درخت و زنده. پاییز در بهار بود زمستان در تابستان و همه با هم دوست بودیم کاش می توانستم گلفروشی را تعطیل کنم تا به این قتل عام بی رحمانه پایان دهم کاش دنیا تنها کتاب من بود که کودکان یخ نزنند زیر اندیشه تنهایی ما .