دهکده عشق

درد

rahavar — Mon, 09 Feb 2009 06:40:16 GMT

نمی دانم چه دردی است که می خورد از درون مرا

و از برون می تند تاری بر وجودم

و درون شش هایم هوایی مسموم

و هجوم اورده اند بر من افکاری شوم

اه چه رنجی است این گونه دردی را تحمل کردن

استخوان هایم نم زده اند

و لطمه هایی بر خاطراتم

و لکه هایی بر لاله هایی زده اند

که از مزارم بیرون امده بودند

و مدتی است دیر

به خواب پر دردی فرو رفته ام

و از نفس ناله های شبانه ام

هوا خشکیده و...

ناله های غزه

rahavar — Fri, 30 Jan 2009 06:06:05 GMT

غزه تا کی در خون بسوزد

*********************

چه کنم به سوگ دیروز

چه کنم به ناله باد

چه کنم به زجه هایش

به هوای گریه هایش

چه کنم به زخم دلدار

به صدای شعله نار

سرم وسرای خاموش

دلمو به وادی نوش

چه کنم به گریه هایش

به درون درد نایش

دلم از زمانه رنجور

برود به هستی گور

نه زمین تواندش خورد

نه هوا تواندش برد

به که از درون بگویم

به جز از شب و ترانه

که صدای این دل من

بزند به شب نشانه

به زبورو به هوایش

به زمین وناله هایش

نکند دلم شکایت

به غم ته نهایت

سرم از صدای این شب

به هوای غزه کرده ام تب

چه کنم به جز پریدن

به خدا به او رسیدن

به از این هوای تاریک

سرم از درون دریده

به نفس دلم بریده

به جزاز هوای باران

چه کنم ز ناله هایش

ز هوای گریه هایش

ترانه سرایی

rahavar — Fri, 09 Jan 2009 04:51:18 GMT

با سلام خدمت دوستان گرامی برای اولین بار یک ترانه گفتم می دونم ایراد های زیادی داره به بزرگی خودتون ببخشید

*************************************************************

دیگه تموم شد ای عزیز

اخر بازی هم رسید

یاد تو از توی دلم

مثل کبوتری پرید

این و بدون ای نازنین

این اخرین ترانمه

قصه سرسپردنم

غصه بی تو مردنه

دیگه گذشته اون روزا

روزای پر گرفتنت

روزای سرسپردگیم

دوست دارم ها گفتنت

می خوای بازم بازی کنی

با این پرنده غریب

مگه بهم نگفتی که

واسم داری چند تا رقیب

اینو بدون مردی برام

تموم شده نوبت تو

اروزمم همینه که

حروم با شه قسمت تو

اینو بدون مردی برام

تموم شده نوبت تو

اروزمم همینه که

حروم با شه قسمت تو

نفرین

rahavar — Wed, 31 Dec 2008 06:03:18 GMT

مرا نخوان در اين اخرين دقايق
چرا كه ديگر پايان يافته ام
ثانيه هايم به اخر رسيده اند
و اخرين قدمهاي نفسم بر روي ساحل اندوه پا مي گذارند
تا رد پاي ديروز خويش را بيابند
گم كرده سرزمين احساس را
مرا نخوان اي مظهر غرور
مگر مرا با دستهايت در گوري نگذاشتی
كه خروجي از ان نيست
در شبي تيره سرد پشتم را با خاكی اشنا کردی
که سالها بود همبسترش بودم
لعنت بر تو باد كه مرا زنده در گور فرو بردي
وتوخود مرده ،زنده اي
لعنت بر تو
بر تو اي تنهايي

کودک احساس من

rahavar — Sun, 28 Dec 2008 09:38:18 GMT

با سلام خدمت شما دوستا ن عزیز

متاسفانه به دلیلی مجبور شدم این پست رو فعلا پاک کنم از تمام دوستانی که با دادن نظر و بازدید از این وبلا گ مسبب خوشحالی من شدند تشکر و قدر دانی میکنم در ضمن تا مدتی دیگر این پست رو مجددا ارسال میکنم

در مدح دوست بی غمم امیر

rahavar — Sat, 27 Dec 2008 10:23:44 GMT

سلام دیروز که داشتم با یکی ازدوستان(نادوست)صحبت می کردم می گفت عشق چیه فقط پول و(...)و...مهمه عشق مال تو غصه هاست مال اون قدیمیا .خونه که اومدم این دو بیت روبراش گفتم به بزرگی خودتونببخشید دیگه

جز خوردن و خوابیدن از تو چه کارآید ازبرکت کوی تو مرگ به بار آید

اندیشه ات دون و ازدرون تاریک است از نعمت روی تو ننگ به بار آید

داستان کوتاه

rahavar — Thu, 25 Dec 2008 09:54:18 GMT

تو یه سایه جایی که دور از چشم مردم بود پاشو بلند کرد ته کفشش و نگاه کرد سوراخش بزرگتر از صبح شده بود که به

مدرسه می رفت سعی کرد با جورابش اونو بپوشونه اخه زمین وحشی تر از همیشه یخ زده بود ترک کف پاشم غوز بالا

غوز شده بود.

کاش زودتر برسم لااقل می تونم با دستام پاهامو گرم کنم

بی خود امیدوار بود چون دستاش از سرما تاول زده بودند و خودشون نیاز به محبت داشتند.ماشینی از جلویش رد می شد با

خودش گفت: خوش به حالشون الان توی ماشین گرم گرمن،هواسش به گرمای ماشین بود که ناگهان چاله آب اونو به تله

انداختند یادش رفته بود که چاله های سختی همیشه در انتظارشن، از شدت درد می خواست گریه کنه اما غرورش این اجازه رو به

اون نمی دادبغض گلوشو گرفته بود با خودش عهد کرد تو کوچه بعدی کفشاشو با هم عوض کنه آخه اون یکی کفشش هنوز زنده بود.

خندید و گفت: ما پاها باید به هم کمک کنیم آخه ما تنهاییم.

ناگهان چشمانش سیاهی رفت درد استخوان شکنی حس کرد اینگار که با یه بیل سرد بزنند تو سرش بعدم خنده و فرار چند

تا پسر غرورشو فراموش کرد و زد زیر گریه ،چند دقیقه پیش نگران شکستن غرورش بود اما حالا دلش شکسته بود.

تو می ایی

rahavar — Wed, 24 Dec 2008 08:31:08 GMT

زیبابه دلم افتادامشب تو می ایی

امشب تو می آیی از کنج زیبایی

امشب تو می آیی تا خلق کنی بیدار

تا خلق کنی بیدار از مکتب تکرار

دانم که می آیی از گوشه عُزلت

از ما تو میرانی این پنجه غفلت

در دفتر عشقم نامت بهاری باد

در بحر این دیداریادت کناری باد

بر ساحل قلبم پیدا شده پایی

دانم که پای توست دانم که می آیی

rahavar — Tue, 23 Dec 2008 19:00:18 GMT

کاش کتابی داشتم با صفحات نیلی که هر وقت آن را می گشودم از درونش نور می زد شمع میزد کاش کتابی داشتم که صفحه بسم الله اش سبز بود

که وقتی میگشودمش باد می آمد از درون هجای سنگینش که درونش طراوت بود که درونش اسب ها می چردیند که درونش مزه شیرینی می داد

کاش کتابی داشتم خالی از واژه تنهایی پر امواج خدا که درونش قفسها با در باز بودند یا نه اصلا قفسی نبود کاش آب درونش جریان داشت باغچه ای داشتم پر زیبایی علف که درونش هزر نبود درون باغچه ام خدا را میکاشتم کاش دریاچه ای داشتم نقری رنگ، ابی رنگ و همه رنگها .

رنگ ها همه زیبایند بجز رنگ جدایی که سالهاست از کتابم اخراج شده از زمانی که چشم وا کردم.

اری من جدایی را دار زدم کاش در دنیا قا نون من جاری بود قانون عشق ،دوستی،زیبایی،نور خدا،هر چه خوب بود درون قانون من بود هر چه قانون بود باید خوب می بود.

کاش سنجاقکها ،گلها، اقاقیها درونش بودند کاش صبح نیز ستاره داشتیم کاش می شد روی ابر ها خوابید در کتاب من می شود کاش می شد چون ابر پهن شد هوا رفت هر جا که می خواهی بدون حجاب آدمیت کاش لااقل این حجاب زیبا را میداشتیم در کتاب من هست .

بدور از غم و اندوه ،تنهایی را از شهر کتابم دور کرده ام اصلا کاش می شد این واژه نحس را از خاطره ها پاک کرد افسوس که این قدرت را ندارم حتی در کتاب خویش. عشق تنها زندانی کتابم بود و زندانبان من بودم تو بودی ما بودیم اری ما اری ما

در کتابم تنها نامه عاشقانه بود پر از لانه های گنجشکان،گنجشکانی که همسایه کلاغ ها بودند کلاغ هایی که سیاه بودند.چرا فکر می کنید سیاه زشت است

در شهر و کتاب من همه چیز زیباست درون کتابم آگهی ترحیم نیست، شکواییه،پاسگاه، دادگستری نه درونش اینها نیست درون کتاب من تنها خدا جاری است.

برگ هم درون کتابم جاری است سبز،زرد،قرمز همه و همه یکجا روی درخت و زنده. پاییز در بهار بود زمستان در تابستان و همه با هم دوست بودیم کاش می توانستم گلفروشی را تعطیل کنم تا به این قتل عام بی رحمانه پایان دهم کاش دنیا تنها کتاب من بود که کودکان یخ نزنند زیر اندیشه تنهایی ما .

مرد کهن

rahavar — Mon, 22 Dec 2008 07:24:18 GMT

عریان است پندار این مرد کهن

داغان است افکار این مرد کهن

اواره شد بلبل به دشت عاشقی

گریان است اسرار این مرد کهن

دلداه شد دیوانه ی روی چمن

پایان است انکار این مرد کهن

عابد شده وارد به شهر عاشقی

پنهان است اذکار این مرد کهن

----------------------------

می دونم کلی اشکال داره اخه خیلی تو این سبک کم تجربه هستم به بزرگی خودتون ببخشید